حاجیه خانم معصومه حسینی‌زاده، مادرِ جاویدالاثر حاج احمد متوسلیان، آسمانی شد

مادری که سال‌ها قامتش زیر بار فراق خم نشد، بلکه بلندتر ایستاد؛مادری که نام فرزندش، احمد متوسلیان، برایش نه فقط یک یاد، که حقیقتی زنده و جاری بود.انتظار، برای او رنج نبود؛ عبادت بود.و هر سحر، دعایش پلی می‌شد میان زمین و آسمان.
دریافت «نشان سرباز وطن» در دی‌ماه ۱۴۰۴، از سوی زینب سلیمانی و به نمایندگی از مکتب حاج قاسم، تنها یک تقدیر رسمی نبود؛بلکه مهر تأییدی بود بر سال‌ها ایستادگی مادری که در مکتب صبر، مجاهدت را معنا کرد و پیوندی عمیق میان نسل فرماندهان دفاع مقدس را در سکوت و استقامت خود به تصویر کشید.

او رفت، اما قصه‌ی چشم‌انتظاری‌اش در حافظه‌ی این سرزمین ماندگار شد؛قصه‌ی مادری که با اشک، امید را زنده نگه داشت و با ایمان، داغ را به عزت بدل کرد.
روحش آرام و یادش جاودان؛که مادرانِ چشم‌انتظار، ستون‌های خاموش حماسه‌های این سرزمین‌اند.